een ster van verlangen een ster van verlangen

door Christien van Harten
Preek bij Mattheus 2:1-12 en Jesaja 60:1-6 op zondag 7 januari 2018, Epifanie

Deze zondag heet de zondag Epifanie: de verschijning van God. Het gaat over het verschijnen van God in onze wereld. We leven in een wereld waarin mensen ons er smalend op wijzen dat als er een God zou zijn, dat deze de wereld dan wel behoorlijk losgelaten heeft, zich totaal niets meer van zijn schepping aantrekt, of dat het een sadistische God moet zijn. Ik heb dan altijd het gevoel dat ik moet verantwoorden en verdedigen,  dat ik moet vertellen waar God is, terwijl inderdaad de wereld er wel heel donker kan uitzien. Meestal doe ik het dan af met een: jij hebt het over mensen werk, mensen die elkaar in de steek laten en mensen die oorlog maken. God staat daar boven, niet daarbuiten. Mijn ervaring is dat mensen graag willen discussiëren over die God van ons, bewijzen willen aanvoeren. Maar mijn vader zei dan altijd al: God is me te lief voor een woordspel. Toch kunnen de Joden er zelf ook wat van, sjacheren en praten met en over God. Veel vragen stellen en terugvallen op de ouden, wat de Schriftgeleerden, rabbijnen en profeten ons al leerden. Ook Matheus doet dat als hij Jesaja aanhaalt.  Het is misschien ook leuk om er over te discussiëren, waarheidsspelletjes te spelen. Maar tegelijkertijd is het pijnlijk, als we ervaren dat God niets anders wil dan met elke vezel van wat Hij creëerde, verbonden te blijven. Alles en elk mens zou moeten stralen van Goddelijkheid. Dat was de bedoeling van Zijn schepping. En dat is wat Jesaja zo mooi bezingt: Sta op en schitter, jouw licht is gekomen. Duisternis bedekte de aarde en donkerte de naties, maar over jou schijnt de Heer. Zijn luister is boven jou zichtbaar.
Als we dit horen moeten we misschien denken aan die iconen, oude heilige afbeeldingen met aureolen om hun heen. Maar het is niet alleen voor heiligen bedoeld, als deze al bestaan,  maar voor elk mens, het volk van God, de mensen die God volgen en groot maken in hun leven.
Dus vandaag krijgen we de opdracht om God te herkennen om ons heen en Zijn spoor te volgen. We lezen het verhaal van magiërs op zoek naar het licht, naar de heelheid van de schepping. Ze zoeken in de sterren, in de natuur in de glans om hen heen. En daar schijnt een ster, een ster van verlangen. Van de wijzen hebben we koningen gemaakt, omdat dat zo mooi bij een koningskind past. Het is een van de meest aansprekende verhalen uit de bijbel en onderdeel van het kerstverhaal. 3 mannen die tot in hun ziel zijn geraakt en moeten gaan, en tot stilstand komen, en op de knieën gaan bij dat kind.
Ons verbonden zijn met die zoekers wordt in het verhaal verwoord met de wijzen uit het oosten. We zeiden het al bij de kinderen. We maakten er ook 3 van, naar de drie toen bekende continenten van de wereld: Azie, Afrika en Europa. Heel de wereld zoekt en wij mogen mee. En straks worden we bij Mattheus uitgezonden, de hele aarde over om te vertellen van Gods aanwezigheid, ook bij ons lijden en zelfs dwars doorheen de dood.
3 wijzen zouden ook de 3 fasen in een mensen leven vertegenwoordigen: jeugd, middelbare leeftijd en ouderdom. Voor iedereen geldt de opdracht om te zoeken, jong en oud. Kinderen die ons hier meenemen in de kerststal of laten zien dat we koningskinderen zijn, jongeren op weg en gevolgd door hun ouders en ouderen die hier hun 90 jarige leven mogen vieren in ons midden! Samen gaan we op zoek naar de ster!
 
Het verlangen is blijkbaar al wakker in ons, anders zaten we hier niet en we zullen het doorvertellen aan een ieder om ons heen. In deze dunne tijd tussen de kerstnacht en het gevonden worden door de koningen lijkt het alsof heel de aarde trilt van Gods willen spreken tot ons. Hoe zullen we ervoor zorgen dat we blijven luisteren?
Een periode tussen kerst en oud en nieuw verbleef ik in het klooster in Achel. Het is een stilte klooster en ik was er een week, precies deze tijd, om God te zoeken, te ervaren. Maar met dat de dagen verstreken werd ik steeds flauwer van de stilte, moest ik eruit. Buiten was de sneeuw gevallen en in de kloostertuin maakte liet ik de sneeuw door mijn handen gaan. Plotseling kreeg ik een sneeurbal in mijn nek. En voor ik het wist hadden we een  sneeuwballen gevecht in de binnentuin van het klooster. Al snel kwam er een tweede en een derde broeder. En tot de klokken luidde voor een volgende dienst bekogelden we elkaar met de gave sneeuw. Juist toen we naar binnen gingen, viel mijn oog op een beeldje in de binnentuin: 3 mannen op-weg. Het was alsof een strerrenstraal mij wakker maakte. Onder de sneeuw was dit beeld geweest en bij het ijsballen maken was het tevoorschijn gekomen. Ik nam de gedachte mee de dienst in en besefte me dat ik niet alleen was op mijn weg naar God. Al generaties lang zijn mensen op weg naar God. En zo ook hier vonden mannen en knielden ze nederig, elke dag, elk moment van hun leven, om te geven en te delen van hun wat ze te geven hadden. Ik had toegekeken, staande vanuit mijn donkere hoekje in de stal. Maar ook  ik had allang de ster gezien, God stem gehoord, was ik zelf gevonden net zoals Jozef van den Berg en al die andere wijze die onderweg zijn van stal naar huis. Die laatste zinnen van dat koningenverhaal mogen we niet vergeten. Ze gingen weer naar huis met het kind in hun hart, met Gods stralen nog in hun ogen, met die bereidheid in hun, om te knielen en te delen. Ik schreef de broeders naderhand dat ik in de sneeuw me voor het eerst zo verbonden had geweten met die 3 mannen op weg naar de kribbe, de mannen van het sneeuwballengevecht, de mannen van het beeld, de mannen op de kamelen, en dat ik weer in mijn eigen land aangekomen was. De broeder stuurde me direct daarna de foto van het beeldje in de kloostertuin. Ik weet niet wat er op het bordje staat. Dat heb ik nooit gelezen. Maar de foto staat in mijn studeerkamer als getuige van de verbondenheid van de mensen waarmee ik op weg  ben, van de stal naar huis en soms nog even in de stal om de verwondering weer op te doen en om te weten dat we niet alleen zijn in ons onderweg zijn. Laten we zo op weg gaan, met Gods stralende gezicht nog op ons netvlies, het kind in ons hart en zijn aanwezigheid in onze armen.
 

terug
 
 
Hanneke Kievit wint Heel Deil bakt
op 10 november 2018, lees verder onder Wie zijn wij-Kerkbeheer.
 
Vanuit de kerkenraad
Een bericht aan het begin van het nieuwe seizoen: Wie zijn wij-Kerkenraad.
 
Stichting Wijdekerk

LHBT’ers zijn bij ons gewenst in de kerk, Lees verder onder Wie zijn wij-Bovenplaatselijke organisaties.
 
 
In onze dorpen
Samen doen in Enspijk en DOP (Dorpsontmoetingspunt) in Deil en Soos 60+
  meer
 
Jaarmarkt Deil
Jaarmarkt Deil groot succes en blijft voorlopig bij de scheepswerf. Lees verder Wie zijn wij-Kerkbeheer
 
 
Geslaagde dorpsmarkt Enspijk
Lees verder: Wie zijn wij-Kerkbeheer.
 
Moldavië 2018
POZM-POZA: terugblik op de reis tijdens de dienst van 18 november (Jeugd-Specials)
 
Talenten gezocht!
De kerkenraad is naarstig op zoek naar talenten.
Er zijn een aantal vacatures ontstaan  binnen onze gemeente, in de kerkenraad, maar ook daarbuiten, zoals een ouderling en iemand die het paasontbijt coördineert.
  meer
 
Behoefte aan een gesprek?
We willen een (t)huis bieden. Dat betekent ook: omzien naar elkaar, openstaan voor elkaar, elkaar opzoeken. Lees verder onder Wie zijn wij?-Pastoraat of stuur een mail naar
 
 
Trouwen?
Zijn er trouwplannen? Denk ook op tijd aan kerkgebouw en dominee.
  meer
 
Dopen?
Een kindje geboren? Laat het ons weten, zeker als je het kindje wilt laten dopen.
  meer
 
Privacy
Voor de Privacyverklaring van de Protetstantse Gemeente Deil - Enspijk: privacyverklaring
 
ANBI
Bekijk de ANBI gegevens van onze diaconie (goedgekeurd tijdens de kerkenraadsvergadering van 7 juni 2018)
Bekijk de ANBI gegevens van onze gemeente (goedgekeurd tijdens de kerkenraadsvergadering van 1 juni 2017)
 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.