Half leeg of half vol Half leeg of half vol

ds.Neely Kok

Meditatie in De kerk roept, juli 2009

We zaten altijd op dezelfde plek in die grote kerk van mijn jeugd. Mijn beentjes bungelden van de bank naar beneden. Soms kon ik ze niet stilhouden, maar dan legde mijn moeder haar hand zachtjes corrigerend op mijn been. Het duurde lang en het rantsoen was drie pepermunten, dus ik probeerde op elke pepermunt 20 minuten te zuigen. Verder hield ik me bezig met het uit mijn hoofd leren van het opgegeven psalmvers, dat de volgende dag op school zou worden overhoord. Elke week zaten we daar. Alleen als het Avondmaal gevierd werd hoefden we als kinderen niet mee. De laatste keer dat zo’n lange dienst met tien tafels gehouden werd had mijn oudere broertje de hoed van mijn vader opgedaan en zijn sjaal om. Daarmee was hij zo door de bank heen en weer gaan schuiven dat mijn ouders hun aandacht niet meer bij het Avondmaal konden houden.

De kerk waar ik als kind in de jaren vijftig kwam zat altijd vol en op feestdagen waren er zelfs dubbele diensten. Ik herinner me weinig feestelijks van de kerkgang in mijn jeugd. Alleen de herinnering aan een koor van zwarte mensen in mooie gewaden, die enthousiast zongen en klapten is blijven hangen. Verder is mijn herinnering aan deze uren neutraal grijs, als ik er een kleur aan zou willen geven. Niet negatief - achteraf heb ik er meer geleerd dan alleen de psalmversjes - maar een vrolijke kerkelijke kindertijd was het niet.

Hoe er soms in de kerk met volwassen leden werd omgegaan hoorde ik in verhalen van mensen toen ik later predikant werd. Naast het vele goede dat de kerk ongetwijfeld deed heerste er soms ook een klimaat, dat ik onvoorstelbaar vind en waarvan de schade een olievlek is, die reikt tot het derde en vierde geslacht. Wat te denken van de vader, niet die bij de doop van zijn kind mocht zijn omdat hij geen lid van de kerk was. Een man schuld moest belijden omdat hij op zondag gewerkt had. En wat was zijn vergrijp? Hij had geholpen bij de watersnoodramp, die in de nacht van zaterdag op zondag het land teisterde. Een man vertelt hoe zijn moeder achterbleef met vijf kinderen. De diaken, die het broodnodige geld bij haar kwam brengen meende dat hij daarvoor van haar terugbetaling ‘in natura’ kon vragen. Had zij een keus? Bovendien zou ze geen geld meer krijgen als ze niet wekelijks met de kinderen in de kerk kwam. Je kunt je voorhouden dat dit uitzonderingen zijn geweest. Toch zijn er heel wat mensen, die de strakke regels en die kerk met een machtspositie achter zich lieten toen de vrijheid om dat te doen gevoeld werd.

Hoe anders dan in de tijd van mijn jeugd is het nu in de kerk. Zij die er zondags zitten willen zelf graag komen. Veel minder in aantal dan in de jaren vijftig, maar wat een betrokkenheid en motivatie. En wat een volharding, geloof en overtuiging tref ik aan. En wat een open en eerlijke vragen over twijfels rond het geloof. De gemeenten waar ik als predikant werkte tot nu toe zijn gastvrij ingesteld: iedereen is welkom en maatwerk rond belijdenis doen, dopen, trouwen en rouwen is eerder regel dan uitzondering. In mijn enthousiasme roep ik wel eens: de kerk is nog nooit zo aantrekkelijk geweest als nu! Voor kinderen is er nu veel aandacht in de kerk. Om een voorbeeld te geven; bij de afsluiting van de kinderkerkclub (zo heet dat in de gemeente Deil/Enspijk) hebben we het verhaal van de soepsteen gevierd in de kerk. De kinderen waren pelgrims, die niets anders hadden dan een grote steen. Maar daar hebben we met elkaar soep van gemaakt. Dat kan alleen als iedereen wat bijdraagt, als iedereen deelt met elkaar. Die geeft wat zout, die wat groente, die wat vermicelli. Telkens kwam er weer wat bij terwijl we baden, lazen over de broodvermenigvuldiging, dat verhaal verbonden met dat van de steen, de kinderen de tien geboden op rap deden en we mooie liederen zongen. En langzamerhand vulde de geur van een heerlijk soepje de kerk. Tot slot kregen de kinderen een zegen mee en natuurlijk was er na de dienst soep voor iedereen. Een feest was het. ‘Dit weten die kinderen nog als ze zestig zijn’ zei iemand blij.

Vroeger zaten de kerken vol, nu zijn ze een stuk leger. Maar is het glas nu half leeg of is het half vol? Wie het weet mag het zeggen.

terug
 
 
Leesrooster 2019
Onder Zingeving-Vieren door het jaar: Lees elke dag mee met het Oecumenisch Leesrooster van de Raad van Kerken in Nederland.
 
Nieuwsbrief
Aanmelding voor en de laatste editie van deze nieuwe digitale nieuwsbrief onder Informatiekanalen-Nieuwsbrief.
 
Vanuit de kerkenraad
Een bericht aan het begin van het nieuwe seizoen: Wie zijn wij-Kerkenraad.
 
Stichting Wijdekerk

LHBT’ers zijn bij ons gewenst in de kerk, dat dragen we uit met de regenboogvlaggen die we hebben uitgehangen. Lees verder onder Wie zijn wij-Bovenplaatselijke organisaties en Zingeving-Gebeden, gedichten en andere teksten
 
 
Moldavië 2018
POZM-POZA: terugblik op de reis tijdens de dienst van 18 november (Jeugd-Specials)
 
Talenten gezocht!
De kerkenraad is naarstig op zoek naar talenten.
Er zijn een aantal vacatures ontstaan  binnen onze gemeente, in de kerkenraad, maar ook daarbuiten, zoals een ouderling en iemand die het paasontbijt coördineert.
  meer
 
Behoefte aan een gesprek?
We willen een (t)huis bieden. Dat betekent ook: omzien naar elkaar, openstaan voor elkaar, elkaar opzoeken. Lees verder onder Wie zijn wij?-Pastoraat of stuur een mail naar
 
 
Trouwen?
Zijn er trouwplannen? Denk ook op tijd aan kerkgebouw en dominee.
  meer
 
Dopen?
Een kindje geboren? Laat het ons weten, zeker als je het kindje wilt laten dopen.
  meer
 
Privacy
Voor de Privacyverklaring van de Protetstantse Gemeente Deil - Enspijk: privacyverklaring
 
ANBI
Bekijk de ANBI gegevens van onze diaconie (goedgekeurd tijdens de kerkenraadsvergadering van 7 juni 2018)
Bekijk de ANBI gegevens van onze gemeente (goedgekeurd tijdens de kerkenraadsvergadering van 1 juni 2017)
 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.