Het beste moet nog komen! Het beste moet nog komen!

door Christa Jonkheer
Preek bij Jesaja en Johannes op zondag 20 januari 2013

De beide lezingen van vandaag, de één uit Jesaja, de ander uit het evangelie van Johannes, geven ons vandaag een doorkijkje naar de toekomst.
Een toekomst van volmaakte vreugde waarin de heerlijkheid van Christus in zijn volle glorie zichtbaar zal zijn. Als je dat tot je door laat dringen, dan moet het beste dus nog komen.

De profeet Jesaja spreekt over de uiteindelijke redding van Jeruzalem. Die redding is mogelijk doordat God nooit uit zijn handen laat vallen het werk dat Hij ooit begonnen is. Door de crisis heen, na de tempelverwoesting, blijft hij bij het verbond met zijn volk.
Hierover kan Jesaja zich met volle overtuiging verheugen. Hij ziet een toekomst, zoals we gelezen hebben, waarin “Sion niet langer Verlatene wordt genoemd en het land niet langer een Troosteloos oord, maar Mijn verlangen zal heten en het land Mijn bruid.”

De Schriftlezing uit Jesaja helpt ons ook om het verhaal van de bruiloft te Kana beter te verstaan. Het doet ons beseffen dat de bruidegom en bruid te Kana een gelijkenis zijn van God en zijn volk, waarin ook wij ons begrepen mogen weten. Het huwelijk als een verbondssluiting. Een nieuw verbond, waarin God en mens zich opnieuw met elkaar kunnen verhouden door Zijn Zoon Jezus waarin de heerlijkheid van God aan de dag komt.

Aan de hand van het verhaal over de bruiloft te Kana geeft Johannes ons aan het begin van zijn evangelie een eerste teken van wie Jezus eigenlijk is. Dit teken moet niet zozeer verstaan worden als een reeks van vele tekenen waarvan dit de eerste is, maar meer als een fundamenteel begin waarin al een tipje van de sluier wordt opgelicht van de ware identiteit van Jezus. En ook over een toekomst met Hem.
Johannes heeft het dus over een teken en niet over een wonder. Een teken verwijst naar iets anders. En zo benadrukt Johannes niet het wonder op zich dat het water in wijn verandert, maar datgene waarnaar het verwijst, namelijk Jezus, waarin Gods heerlijkheid zichtbaar wordt.
Ja, eigenlijk omvat dit verhaal al de hele kern van het leven van Jezus in zijn volle glorie.
Het verhaal waar water wijn wordt, is het symbool van het nieuwe verbond van dood en leven. Hij blijkt de ware wijnstok waarmee wij allen verbonden zijn.

Op de bruiloft te Kana in Galilea, een dorpje niet ver van Nazareth, zijn Jezus, zijn moeder en een aantal van zijn leerlingen uitgenodigd.
Er wordt niet verteld wie het bruidspaar is, maar het moet een gezegend echtpaar zijn geweest. Zeker wanneer zowel Jezus als zijn moeder en enkele leerlingen er getuigen van mogen zijn. Jezus uitnodigen op de grote momenten van je leven, dat kan niet anders dan een garantie zijn voor een goed begin. Gelukkig trouwen er ook nu nog veel echtparen in de kerk om een zegen over hun huwelijk te vragen.

Johannes beschrijft een bruiloft te Kana, waar twee mensen met verschillende achtergronden, uit twee verschillende families elkaar de liefde verklaren en trouw beloven. Twee mensen, samen willen ze het proberen, vanaf nu willen ze samen het leven door. Een nieuw begin en iedereen mag er getuige van zijn. Daarom zijn er vele gasten uitgenodigd en aanwezig op dit grote feest.

Maar als de wijn op dreigt te raken, lijkt aan het feest voortijdig een einde te komen.
Wat een goed begin had moeten zijn, dreigt volledig in het water te vallen.
De moeder van Jezus merkt het en gaat naar haar Zoon toe.
Blijkbaar voelt Maria zich verantwoordelijk voor een goed verloop van de bruiloft.
Ze gaat niet naar de bruidegom of de ceremoniemeester om te melden dat de wijn opraakt, maar naar haar zoon Jezus.
Want het kan en mag niet zo zijn dat er geen wijn meer is op een Joodse bruiloft.
Bruid en bruidegom drinken bij de huwelijksceremonie uit één beker, als symbool van verbondenheid in goede en kwade dagen. Overtuigd van het feit dat Jezus dit gebrek in overvloed om kan zetten, richt ze zich tot Jezus. Ook voelt Maria wellicht aan dat het moment is gekomen dat Jezus in de openbaarheid zal treden en iets van zijn ware identiteit zal prijsgeven. Er moet iets gebeuren. Er staat iets te gebeuren. Maria gaat daarom naar Jezus. Van Hem verwacht ze iets.

Want wat gebeurt er als de wijn op raakt, als er tekorten ontstaan?
De feestvreugde zal in elk geval snel afnemen.
En wat gebeurt er bij ons als de wijn op raakt?
Als er dingen in je leven gebeuren waardoor je geen vreugde meer ziet? Je niet meer kan genieten? Waar hopen wij dan op?
Waar mogen wij op hopen als het ons begint te ontbreken aan kracht, aan levensmoed, als we niet meer weten hoe het verder moet?
Kunnen we dan nog toekomst zien? Durven we dan nog te verlangen en te hopen dat het beter wordt? Geloven we er dan nog in?

De profeet Jesaja kon het zien, dwars door alle ellende van de verwoesting van Jeruzalem heen. Hij bleef volhouden en zweeg niet over de toekomst die hij duidelijk voor ogen zag, zoals aan het begin van de schriftlezing uit Jesaja klonk:
“Omwille van Sion zal ik niet zwijgen,
omwille van Jeruzalem ben ik niet stil,
totdat het licht van haar gerechtigheid daagt
en de fakkel van haar redding brandt.”

En ook Maria wist het zeker. Het wordt beter. Zij weet dat haar zoon Jezus voor een ommekeer kan zorgen. Hij is de weg die naar het leven leidt. Het goede leven, vol licht en vreugde.
Kunnen wij het ook? Die toekomst voor ogen houden, ondanks onze tekorten, ondanks onze zorgen waarmee ons hart wordt bezwaard?
Wellicht wel, maar het verhaal over de bruiloft in Kana is nog niet afgelopen en geeft ons nog meer inzicht. Dus we gaan nog even verder.

Wanneer Maria dan daadwerkelijk aan Jezus aangeeft dat ze geen wijn meer hebben, geeft Jezus een opmerkelijk antwoord.
In de nieuwe Bijbelvertaling staat: “Wat wilt u van me? Mijn tijd is nog niet gekomen”.
Letterlijk staat er: “vrouw, wat heb ik met u? Mijn uur is nog niet gekomen.”
Al klinkt het antwoord van Jezus aan zijn moeder negatief en respectloos, zo is het niet bedoeld. De zin zoals deze in het Grieks is geformuleerd, geeft meer een verschil van mening aan. Het antwoord heeft het karakter van “ja, ik weet het al dat de wijn op is en ik zal er op toe zien”.
Wel distantieert Hij zich hier duidelijk van de moeder-zoon relatie door haar aan te spreken met ‘vrouw’.
Zijn uur is nog niet gekomen. De beslissende momenten waarop Jezus in de openbaarheid zijn ware identiteit laat zien, is nauw verbonden met de opdracht van Zijn hemelse Vader. Daar komt geen mens tussen.
Op Zijn tijd zullen wonderen gebeuren, zal het koninkrijk aan breken en zal de toekomst van volmaakte vreugde zichtbaar zijn.

Maria hoopt en verwacht dat haar Zoon zal ingrijpen. En in het ‘nog niet’ in het antwoord van Jezus laat ze haar hoop niet los. Jezus laat immers geen enkel mens in nood achter die zijn hoop op Hem heeft gevestigd.
En met die hoop instrueert Maria de bedienden om te doen wat Jezus van hen verlangt. Zij spoort anderen aan de goede houding tegenover Jezus aan te nemen, namelijk open te staan voor Hem en Zijn woorden aan te nemen.

En dan is het moment aangebroken waarop Jezus in actie komt. Er stonden zes stenen watervaten. Jezus gaf de opdracht die vaten te vullen met water tot de rand. Toen zei hij: “Schep er nu wat uit, en breng dat naar de ceremoniemeester”.
De bedienden deden wat Jezus hen had opgedragen. Uit de reactie van de ceremoniemeester weten we dat het water wijn geworden was.
Water hadden de dienaren in de vaten gegoten, wijn schepten ze eruit. En niet zomaar wijn, nee, de beste wijn die er is.
En niet een klein beetje, maar wijn in overvloed. De beste wijn, voor het laatst bewaart. Het is de wijn die in psalm 104 wordt bezongen als “de wijn die het mensenhart verheugt”.

In dit verhaal van de bruiloft te Kana is Jezus als bruidegom opgestaan. Hij is de gastheer bij wie de wijn het beste smaakt. Hij nodigt ook ons uit om ervan te proeven, want zijn aanwezigheid onder de mensen is al het begin van het nieuwe verbond. Het nieuwe verbond dat gericht is op de reddende verbondenheid van God met de mensen. Gericht op het herstel van de relatie tussen God en mens.

En omdat we weten dat het eind goed zal zijn, is het ondanks al onze tekorten, onze angsten, al onze wanhoop, toch de moeite waard om nu al deze beker wijn aan te nemen. Want soms zijn er momenten in ons leven waarop we achteraf kunnen zien dat er iets is gebeurd wat voor onmogelijk werd gehouden, momenten waarop water daadwerkelijk in wijn is veranderd. Want wat bij de mensen voor onmogelijk wordt gehouden, is mogelijk bij God.

Jezus openbaarde zijn heerlijkheid en zijn discipelen geloofden in hem en hun harten jubelden van vreugde. Zij hebben het aanbreken van de Messiaanse tijd al even op zien lichten.

Het wonder van de wijn doet ook denken aan wat Johannes verderop in zijn Evangelie schrijft, wanneer Jezus zegt: “Ik ben de ware wijnstok.” Een betekenis van deze wijnstok is dat wij als ranken alleen kunnen groeien en vrucht dragen als wij met Christus verbonden blijven, zoals twee mensen in een huwelijk elkaar eeuwige trouw beloven. Hij is de bron van liefde, de liefde zelf.

En alleen in die liefde kunnen wij een leven van vreugde vinden en is er een toekomst van volmaakte vreugde voor ons weggelegd. En zo kan de wijn ook al een verwijzing zijn naar de Bruiloftsmaaltijd van het Lam waarover in het boek Openbaringen gesproken wordt.
Wanneer het ons aan alles ontbreekt, wanneer we in alles tekort komen is het deze toekomst die we mogen verwachten. Het beste moet nog komen.

Vandaag hebben we de uitnodiging ontvangen om op deze bruiloft aanwezig te zijn. We lazen het al aan het einde van Jesaja: “Zoals de bruidegom zich verheugt over zijn bruid, zo zal je God zich over jou verheugen”.
De uitnodiging ligt er, je hoeft er alleen maar op in te gaan.

Alleen de hemelse Vader weet wanneer de nieuwe tijd echt zal aanbreken, maar soms kunnen we deze nieuwe toekomst al even op zien lichten. En laten we het tot die tijd met elkaar uithouden en de vreugde van het leven vieren.
Dit kunnen we doen met de hoop en verwachting van Maria, met het geloof van zijn leerlingen en bovenal met de liefde van onze Heer zelf.
Geloof, hoop en liefde, alle drie zijn ze nodig om de tekenen van Jezus te verstaan.

Amen

terug
 
 
Hanneke Kievit wint Heel Deil bakt
op 10 november 2018, lees verder onder Wie zijn wij-Kerkbeheer.
 
Vanuit de kerkenraad
Een bericht aan het begin van het nieuwe seizoen: Wie zijn wij-Kerkenraad.
 
Stichting Wijdekerk

LHBT’ers zijn bij ons gewenst in de kerk, Lees verder onder Wie zijn wij-Bovenplaatselijke organisaties.
 
 
In onze dorpen
Samen doen in Enspijk en DOP (Dorpsontmoetingspunt) in Deil en Soos 60+
  meer
 
Jaarmarkt Deil
Jaarmarkt Deil groot succes en blijft voorlopig bij de scheepswerf. Lees verder Wie zijn wij-Kerkbeheer
 
 
Geslaagde dorpsmarkt Enspijk
Lees verder: Wie zijn wij-Kerkbeheer.
 
Moldavië 2018
POZM-POZA: terugblik op de reis tijdens de dienst van 18 november (Jeugd-Specials)
 
Talenten gezocht!
De kerkenraad is naarstig op zoek naar talenten.
Er zijn een aantal vacatures ontstaan  binnen onze gemeente, in de kerkenraad, maar ook daarbuiten, zoals een ouderling en iemand die het paasontbijt coördineert.
  meer
 
Behoefte aan een gesprek?
We willen een (t)huis bieden. Dat betekent ook: omzien naar elkaar, openstaan voor elkaar, elkaar opzoeken. Lees verder onder Wie zijn wij?-Pastoraat of stuur een mail naar
 
 
Trouwen?
Zijn er trouwplannen? Denk ook op tijd aan kerkgebouw en dominee.
  meer
 
Dopen?
Een kindje geboren? Laat het ons weten, zeker als je het kindje wilt laten dopen.
  meer
 
Privacy
Voor de Privacyverklaring van de Protetstantse Gemeente Deil - Enspijk: privacyverklaring
 
ANBI
Bekijk de ANBI gegevens van onze diaconie (goedgekeurd tijdens de kerkenraadsvergadering van 7 juni 2018)
Bekijk de ANBI gegevens van onze gemeente (goedgekeurd tijdens de kerkenraadsvergadering van 1 juni 2017)
 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.